Cem Köksal - Set Me Free!!

Şahsım adına 2004’ün en büyük patlamasının uzun zamandır kayıp olan büyük gitar kahramanımız Cem Köksal ve akıllara durgunluk veren albümü ‘Set Me Free!!’ olduğunu. düşünüyorum. Daha önce hiç dinlenmemiş bir sanatçının bir yerlerde yapıldığına inandığımız ama bir türlü rastgelmediğimiz bir albümle karşımıza çıkması az buz bir tecrübe değil, öncelikle bunu takdir edelim. Kabaca, İstanbul'da virtüöz kültürü etrafında doğan bir albümle Cem Köksal dinleyicisine öyle bir selam çakıyor ki resmen akıllara zarar. Köksal, Mor ve Ötesi için pena salladığı o çok eski zamanlardan sonra sırra kadem basmış, büyük bir suskunluk içinde yitip izini kaybettirmişti. Bugünlerde ise ‘Set Me Free!!’ isimli albümüyle büyük bir tevazu içinde neredeyse bir devrim yaptıktan sonra tekrar karşılaştık Cem Köksal’la. Hoşgeldin, özlemiştik gitarının sesini demek istiyorum satır aralarımdan. Ben hiç çekinmeden ve büyük bir rahatlık içinde, ‘Set Me Free!!’ nin çağdaş müziğe bir ateş topu gibi düştüğünü de söylemek niyetindeyim. Tıpkı Turgut Berkes’in 90'ların sonundaki müziğe düşüşü gibi. Belki Cem Köksal, Steve Vai gibi star olmayacak ama tarihin ona hakkını vereceğine eminim. ‘Set Me Free!!’yi bir albüm olarak dinlendiğimde, elimde olmadan Cem Köksal'ın sahne performansıyla karşılaştırıyorum. Ancak birkaç dinleyişten sonra sahnedeki ve albümdeki sound'un farklı, en azından işlev bakımından farklı olduğunu görüyorum. Albümde, canlı performansta baskın olan virtüoz ruhu derinlere saklanmış vaziyette. Ama Köksal'ın konser performansında da baskın olan sıkı müzisyenlik hali albüme damgasını vuruyor elbette. Cem Köksal Band, multienstümentalist zanaatkarı olup enstrümanlarını resmen konuşturan müzisyenlerden kurulu. Bir yandan bu adamların az ya da çok hepsinin klasik müzik eğitiminden geçtiğine inanamazken, bir yandan da bunu müzikte net biçim de hissediyorsunuz. Onlara, birçok türdaşının aksine ‘müzisyen’ kimliği kazandıran da Allah vergisi olan bu yetenekleri zaten. ‘Set Me Free!!’ farklı dalga boylarında on iki parçadan oluşuyor. Vokalist Murat İlkan’da katıldığı parçalarla sözsüz parçalar arasında farklı dalga boylarına *****ürüp getiriyor dinleyicisini. ‘Set Me Free!!’ koskoca bir virtüözite şemsiyesi altında’da şarkı yazılabileceğini gösteriyor. ‘For Amadeus’ ve ‘Winding Road’ koparmış gitmiş. Bundan iyisi can sağlığı! Keza iki bölümden müteakip ‘Earthquake’dinleyiciyi resmen yerle bir ediyor , albümün ikinci şarkısı olan ‘Blood On Blood’ aynı tavır ve müzikal olarak aynı özellikleri taşıyor, ama 'Violin Concerto No. 1 In Db Minor'la birlikte müziğin esnediğini fark ediyorsunuz. 'Esnek müzik' demek kolay ama burada bir türün ve müziğin ta kendisinin esnemekte olduğunu unutmamalı. Müziğin esnemesi her gün nasip olan bir şey değil. Hafife almayalım. Cem Köksal Band'in müziği aslında Paganini ile aynı temel üzerinde yükseliyor. Görünürde Bas, gitar, davul var. Ama bu rock değil. Belki modern klasik müzik virtüözitesinin günümüz hali ancak salt rock değil. Bildiğimiz işittiğimiz her şeyin biraz yukarısında gibi geliyor kulağa albüm. Bütün kökler müzikte yekvücut olmuş durumda. Cem Köksal dört başı mağrur bir 'ses' çıkarmış, kulak vermeyen tarih dersinden çakar.

Eklenme January 13th 2004
Yazan: Dara Kılıçoğlu
Puan:
İlgili Bağlantı: Set Me Free!!
Okunma sayısı: 9425
Dil: