SOiL'in ikinci stüdyo albümü "Redefine", ufak bir istisna dışında, grubun niye albüm adı ve daha ötesi, konsepti olarak bunu seçtiğini rahatça açıklıyor. "Scars" ile agresif ve müthiş bir çıkış yapan SOiL, "Redefine" ile resmen kendini baştan yaratıyor. Tek istisnasına ise daha sonra geleceğim. Ryan McCombs'un aşmış vokaline bir de artık iyice etkisini hissettiren Adam Zadel'in back vokali katılınca çok hoş bir ses çıkmış. "Pofidik" sesi hala devam ettiren SOiL'in, bu kadar farklı bir albüm yapması pek beklenmiyordu bence. Tek tek ve tracklist'in sırasına sadık kalarak albümü incelersek... "Pride" ile açılan şarkı, gururun tanımı üzerine, ama bunu hafif mizahi, iyimser, ve eğlenceli bir şekilde verse de bir ara sözler sapıtıyor gibi. Albüme adını veren "Redefine", bir aşk şarkısı, ama öyle bir aşk şarkısı ki, bunu HIM gibi bariz şekilde, gözümüze "Ay sevgilim, canım aşkım sevgi kelebeğim!" muhabbetini sokmadan, gayet duygusal ama bir o kadar da sert bir şekilde verebilen bir şarkı. "Can You Heal Me" nedense beni pek açmadı; albümün en kötü şarkısı olduğunu düşünüyorum şahsen. Üzerine çok söze gerek yok. Ryan'ın rapimsi sözlerini metale nasıl güzel yedirmiş olduğu, "Cross My Heart" şarkısındaki müthiş, akıcı, güzel sözlerle ortaya çıkıyor. Tabii şarkı biraz uzun ve bu yüzden bir parça sıkıyor sona doğru. "Suffering", kayıp bir aşkı anlatan bir şarkı olsa da, ilk başta, "Bu ne ya?" diyerek, niye sert ötesi bir girişten sonra kolayca hazmedilen müziğe iki kıta söz yazıp, nakaratta aşmak gibi ilginç bir durumda kaldığınızı sorsanız da, köprü kısmında Ryan'ın kıvranmasını hissediyorsunuz resmen. Sesi giderek daha yükseğe çıkıp, daha çılgınca hep aynı şeyi tekrarlıyor. Drowning Pool'un kalp yetmezliğinden ölen vokalisti Dave Williams'ın anısına yazılmış olan "Remember" yakınlarının yasını tutanların marşı niteliğinde. Beni ağlattı. Çok güzel bir teması, sözleri ve müziği var. "Deny Me", biraz oryantal bir havayla başlayıp, çok ilginç bir şekilde ilerliyor ve baskıyı anlatıyor. Köprüde Ryan'ın melodiyi unutup akıl hocası tavrıyla düz sesle sorular sorması ayrı bir güzellik. "Something Real" albümün daha önce bahsettiğim istisnası; "Unreal"/"Inside"/"Black 7" havasına sahip bir şarkı ve pek bir esprisi yok. Akabinde gelen "Say You Will", çok gaz bir şarkı, ama yakın zamanda sevgilisiyle bir ayrılık yaşadığını tahmin ettiğimiz Ryan, bu şarkının sözlerinde biraz saçmalamış. Nakaratı çok akılda kalıcı olsa da, bazen çok abuk sabuk hale geliyor. "Love Hate Game" ise iyi ama zor hazmedilen, ağır bir şarkı. Ama hiç tahmin etmediğiniz bir şekilde bitmesi daha da güzel. "Obsession" albümün son şarkısı ve bir saplantı daha güzel nasıl anlatılır bilemiyorum. SOiL'in kendini yüzde doksan yenilediği bu albümü SOiL dinleseniz alın; dinlemiyorsanız da alın ve bu grupla tanışın. Yine de, hala sabır isteyen bir grup olma özelliğini koruyor.
