Rasta ve reggae esintili Hristiyan rapmetal grubu P.O.D.(açılımı Payable On Death) ilk major albümü "The Fundamental Elements Of Southtown" ile bu grubu sevenlere daha da sevdirebileceği gibi, bu sevgiyi azaltabilir de. Grubun hayranlarından bile sabır istiyor. Önceki albümleri "Snuff The Funk", "Brown" we "Warriors EP"yi bulamadım ve dinleyemedim. Her neyse, Sonny Sandoval gibi aşmış vokale ve güzel bir rap söz yazma yeteneğine sahip P.O.D. aslında çok yetenekli adamlardan oluşuyor. Hristiyan grup, dinine bağlı ve bunu zaman zaman fazlaca gözümüze sokuyor, ama ben şahsen pek rahatsız olmayarak, propagandanın özünü; Tanrı sevgisini görüyorum.(tamam iyi be, hristiyan değilim, bu konuda da ne düşündüğüm sizi ilgilendirmez!) Her neyse, kadro şu şekilde: Sonny Sandoval(lead vokal o da zaten yeter de artar), Traa Daniels(bas), Marcos Curiel(gitar), Wuv(bateri) şeklinde. Her neyse, albüm bazı yerlerde rap'e fazlaca kayıyor gibi gözükse de çoğu zaman bu pek fazla dikkat çekmiyor. "Greetings" ile bizleri selamlayan Sonny, "Hollywood" ile albümün berbat olma olasılığını bizde uyandırıyor, çünkü şarkı vasat ve kötü. "Southtown" ile aşan ve rapmetal sevmeyenleri bile gaza getirmeyi amaçlar gibi bir hava taşıyan P.O.D., "Checkin' Levels" isimli geçiş ile, bu adamların hem metal hem rap yapabileceğini kanıtlar bir havada. Parti şarkınız "Rock The Party(Off The Hook)" sizi zıplatırken, headbang'in özünü bulmak için "Lie Down"u dinliyoruz. Daha sonra karanlık bir raggae şarkısı olan "Set Your Eyes To Zion" ile dini tekrar gündeme getiriyor ama "İsa, yüce İsa Mesih!" muhabbeti yapmıyor. Babil'in adını ve Hristiyanlığın ilk döneminin öğelerini kullanmayı sevdiğini ortaya koyuyor ama. "Lo Silento" isimli kısa geçiş çok oynak ve ilginç. Daha sonra ya ölesiye sevip ya ölesiye nefret edeceğiniz "Bullet The Blue Sky" geliyor. Bu şarkı çok ilginç, albümdeki en iyilerinden biri. "Psalm 150" ile sağolsunlar, muhteşem ötesi bir arkaplan müziğine, bir papazın bize latince dua okumasını dinlemek durumunda bırakıyorlar bizi. Akabinde gelen "Image", son albümlerindeki "Ashtma"nın nakaratına benzer bir şekilde, aynı söz ile giriyor ve sonra hafif progresif metal havasıyla devam ediyor. "Shouts" ile camiasına saygılarını sunan Sonny, "Tribal" ile ince bir iş yaparak hem "Tanrı'nın Askerleri" olarak gördüklerine sesleniyor hem de çaktırmadan(yoksa çok çaktırarak mı) sponsorları olan Tribal Gear'ın (Sonny'nin müthiş kıroluk örneği sergilediği hadise: Tribal Gear logosunu dizine çizdirmesi, ilginç mesela) reklamını yapıyor. "Freestyle" ile rape biraz kayarken, "Follow Me" ile dini tekrar kulaklarımıza getirirken, bize özü anlatmak istiyor sanki nakaratta: Tanrı en üstündür! "Outkast" ile dengesiz, rahatsız bir şarkı ile kapanışı yapıyor, ve "Tambura" ile de işin içinden çıkıyor. P.O.D. severlerin çok beğeneceği bir albüm, ama genelde hafif bir vasatlık söz konusu. P.O.D. hayranları alsın, ama diğerleri, önce "Satellite"ı dinleyip ondan sonra karar versinler.
