"Believe" ile ortalamanın üstünde bir çıkış yapan rahatsız grup Disturbed, "The Sickness" ile, veya bilhassa albümün kapağı ve şarkılardan birinin ismi ile baştan hasta edip tereddüt ettiriyor almadan önce. İlk dinlediğim Disturbed albümü olan The Sickness'ı alırken, aşırı psikopat bir şey olmaması için dua ediyordum(hoş, sonra SlipKnoT'ı çok severek aldım ya, neyse). Ama albüm beklediğim derecede psikopat değildi. Ancak dinlerken albümü, sanki notalar akıp gittikçe yemek yiyormuşum, hatta yiyeceklerin altında boğuluyormuşum gibi ilginç bir hisse kapıldım. Böyle ilginç bir sound'u var albümün. "Voices" ile açılan albüm, aslında bu şarkıda biraz psikopat, ama distortion'ın arasında kayıp gidiyor bu. Köprü kısmında birbirinden bağımsız konuşan ve dolayısıyla takip etmesi zor olan "seslerin" 'Hadi yap, kimsenin haberi olmaz, onlar seni hiç sevmedi ki, erkek ol biraz' gibi şeyler söylemesi adamı biraz geri çekiyor. Ardından gelen "The Game", bir kızın adama yalan söyleyip aldatması ile başlıyor, ve adamın kızı öldürmesi ile son buluyor. Çok agresif, güzel bir şarkı. Teknik güzellik, "Stupify" ile ortaya çıkıyor, daha çok rapimsi bir havaya sahip olan "Stupify"ın nakaratındaki ilginç kafiye
günlerce zihninizde tekrarlayacak cinsten. Albüme adını vermiş olduğunu söyleyebileceğim marş-vari şarkı "Down With The Sickness", köprüsünde David Draiman'in dayak yediği annesine küfür üzerine küfür ettiği ve sonunda ona "İşte geliyorum, GEBERMEYE HAZIR OL!" şeklinde ortalığı inletmesiyle sadistçe gülmenize sebep oluyor, ve nakaratı tekrar ederek fiyongu bağlıyor. Albümün en psikopat isimli şarkısı "Violence Fetish", çok akıcı ve güzel bir şarkı. Çok esprisi yok, ama olsaydı da zaten o şarkı albüme adını verirdi. "Fear" isimli şarkının kafiye düzeni adamı oynatacak cinsten. Çok iyi bir tema, başlangıç, bitiriş. Albümün depresif başlayıp agresif nakaratla alakasızlık sergileyen "Numb" şarkısı vasat. İyi değil yani. Ardından gelen "Want" da sözlerdeki ilginç benzetmeler ile bir kez daha cinsel istekleri dile getiriyor... 'Enemy' sözcüğünün suyunun suyunu çıkarttıkları "Conflict" şarkısı eğlencelik bir "primitif savaş" şarkısı diyebilirim. Daha sonrasında esasen bir pop şarkısı olan "Shout"un cover'ı "Shout2000" güzel bir şekilde albümü devam ettiriyor, fakat temposu biraz düşük. "Droppin' Plates" ile esasen Disturbed'ün rapmetal yapmak isteyip, daha sonra metale ağırlık verdiğine iyice ikna oluyorsunuz. Akabinde gelen hızlı "Meaning Of Life" ile albümde ikinci kes cinsel isteği ve ne kadar baskın olabileceğini dile getiriyorlar. Bonus şarkı "God Of The Mind"ın teması ilginç de olsa şarkı beni pek açmadı. Son olarak da, "Voices"/"Stupify"/"The Game"/"Down With The Sickness"ın konser versiyonlarının yer aldığı bu albümde, ilginç bir not olarak, "Down With The Sickness"ın başında sahnede ezan okunmasını söyleyebilirim. Özetlersem: bu albüm gerçekten güzel. Sert bir şeyler istiyorsanız, rahatsız bir şeyler istiyorsanız, çatallarınızı hazırlayıp dalın bakireye!
