Esasen P.O.D.'nin parıldamasını sağlayan albüm budur. Pek çok kişi zaten albümün geneli yerine "Youth Of A Nation"ı bilir.
Ama bu yaklaşımın ne kadar yanlış olduğunu söylemem azdır herhalde; tek bir şarkı güzeldir, ama albümde kim bilir daha neler vardır, haksız mıyım? P.O.D.'nin klasik rapmetal'den farklı olarak küfür etmemek, her köşeye gereksiz yere öfke kusmamak, seksi, vahşeti ve zenginliği ana temaları arasına koymamak gibi huyları mevcut. Başka bir huyları da dini sözlerine ve kulağımıza sokup durmak. Her neyse, "Set It Off" ile gaz bir giriş yapan albüm, bu şarkıda aynı zamanda, "köylü ingilizcesi nasıl olur?"u nakarattan önce söyledikleri küçük köprüde cevaplıyor. İyimser mesajların grubu olduğunu kanıtlamak ister gibi bir havada albüm. "Alive" ile bize kara bulutların ardında güneşin parladığını hatırlatıyor. "Boom" ile eğlencenin dibine
vururken, "Youth Of A Nation"da gerçekçilikle ve basit görünen sözlerle bizi düşünmeye itiyor. "Celestial" geçişi, uzaydaki melekleri andırıyor ama sonrasında gelen, hafif hüzünlü ama bir o kadar sevgi dolu olan "Satellite", bize sevmeyi öğretir gibi bir havada. "Ridiculous" ile Sonny'nin aksanıyla ne derece oynayabileceğini ortaya koyarak, raggae etkisini hissettiriyor. "The Messenjah" ile mesajı bize ulaştırmayı amaçlayan P.O.D., dini öğelerin ağır basması ile bizi biraz boğuyor gibi gözükse de çok iyi kotararak sıkmıyor. "Guitarra de Amor", resmen P.O.D.'nin her albümdeki "anlamsız geçiş" geleneğini devam ettirir havada. Ardından gelen "Anything Right", bende kesinlikle iyi hisler uyandırmadı, çünkü hiç sevmedim şarkıyı, hep geçiyorum zaten. Keman gibi yaylıların da kullanıldığı şarkı fena değil aslında ama... İyi de değil. Duygusallığın ve hafif depresifliğin dibine vurdukları "Ghetto" ile sevgiye inanmamız gerektiğini anlatan P.O.D., "Masterpiece Conspiracy" ile sanki bir polisiye filmdeymiş havası yaratıp, şarkıyla alakasız bir melodiyle eklediği köprüsü ile bitiriyor. En berbat şarkı olan "Without Jah, Nothin'" çok güzel ve deli açılıyor, gitarların kulaklarınızda paramparça olduğu başlangıçtan sonra Bob Marley'yi aratmayan bir klasik raggae'ye dönüşerek batırıyor güzelim şarkıyı. Akabinde gelen "Thinking About Forever", "Youth Of A Nation"dan çok daha iyi bir parça, ve beni ağlatan bir şarkı olarak, ölenlerin veya yanımızda
olmayanların yasını tutmayı öğretiyor. SlipKnoT-vari bir şekilde başlayan ve bir süre de öyle devam eden son şarkı
"Portrait" ile bizim beş saat, "Jah" sözcüğünün ne anlama geldiğini düşündürüyor, ve bir kez daha dini müziğe alet ediyor. Ancak bu sefer, nakarattaki duygusallık, "Allah sizi kahretsin, nedir bu, propaganda yayını mı, albüm mü!?" dememizi engellemek için işe koyuluyor.(Not: P.O.D.'nin çıktığı müzik şirketinin adı "SoulJah" müzik ve "Jah" sözcüğü "Tanrı" anlamına geliyor.) "Youth Of A Nation"ı sevdiyseniz bu güzel albümü alın; sevmediyseniz ve P.O.D.'yi merak ediyorsanız, yine alın. Ama "Benim rapmetalle falan işim olmaz ama düzgün olursa alırım" diyorsanız, önce Biohazard falan dinleyin derim.
