Bu foruma yazan her üye, forum kurallarını okumuş ve kabul etmiş sayılır. Bu kurallara uyulmadığı takdirde mesajlarınız silinebilir, taşınabilir ve siteden uzaklaştırılabilirsiniz.
80lerin en kral gruplarından olan whitesnake hakkında başlık açılmaması bence bir eksiklikti ki şimdi bu doluyor.
70lerde "burn" albümü ile "ciddi" müzik kariyerine başlayan, gelmiş geçmiş en iyi hard'n heavy vokalistlerinden olan David Coverdale 1977 yılında "whitesnake" ve "nortwinds" adlı solo albümleri yaptıktan sonra 78 yılında ilk WS albümü olan "snakebite"'ı çıkarıyor. Bunu "trouble", "lovehunter"(bu albümü henüz dinlemedim), "ready and willing", "come and get it", "saint and sinners"(bunu da dinlemedim), "slide it in" albümleri izliyor ve tarih de bu arada 86 yı bulmuş oluyor.
1987de ise hard rock tarihinin en iyi albümlerinden olna "1987" adlı albüm geliyor ki artık inanılmaz kitlelere seslenmeye de başlamış oluyorlar bu albümle. Çünkü sadece bu albümün satışı bugüne kadar 15 milyon civarında . İlginçtir kitleleri grupla buluşturan şarkı "is this love" ( ki bu albümdedir) beni yıllarca bu gruptan uzak tutmuştur, hala da sevmem bu şarkıyı...O yıllarda TRT de "pop saati" programında falan çıkardı klibi Beni ise yıllarca WS ten uzak tutan bir perde görevi görmüştür. Her neyse yıl 89 olduğunda ise Muazzam gitarist Steve Vai'i kadrosuna katan (ki David'in kadim grup elemanı Adrian Vandenberg'in bir sakatlığı sonucu girmiştir gruba ve iyi de olmuştur ) Ancak bu albümden sonra ta 97'e kadar bir WS stüdyo albümü çıkarmamıştır Coverdale, 97 de ise "restless heart" (ki nedense pek ısınamadığım bir albümdür bu) ve "strangers in tokyo" albümlerini çıkarır. Tokyo kaydı son derece mütevazi bir eserdir. Kankisi Vandenberg ile tokyo da ufacık bir yerde (sanıyorum,hatta bir otel lobisi bile olabilir) tek gitar tek vokal verdikleri bir "dinletinin" kayıtlarıdır ve sound gerçekten çok sempatik gelir bana...
Whitesnake kadrosu ise hep şahane omuştur, çok kaliteli müzisyenleri barındırmıştır.Steve Vai,Neil Murray,Vandenberg,John Sykes,Rudy Sarzo,tommy aldridge,Glenn Hughes,Jon Lord ,Ian Paice, Cozy Powell, Tony Franklin, Earl Slick gibi müzisyenler gelmiş geçmiş gruptan.
Son dönem kadrosu ise yeme de yanında yat tarzı yine: Timothy Drury,tommy aldridge,Marco Mendoza, doug aldrich ve ve ve Reb Beach..Vokalde ise her zamnki adamımız DAVID COVERDALE...
İlk kes dinleyecekelr varsa tavsiyem "fool for your loving" şarkısı ve/veya 87 albümleri olsun...
nienturi,
Çok güzel yazmışsın... Whitesnake başlığı açmayı nasıl akıl edememişiz bilmiyorum.
Dediklerine aynen katılıyorum David Coverdale rock tarihinin en karizmatik vokalistlerinden biridir. Deep Purple'a yeniden can veren adamdır.
Saydığın adamların hepsi birer rock celebritiysi neredeyse. Hatta yıldızlar karması... Davulda Paice, Powell, Aldridge; gitarda Sykes, Vai, Vandenberg, Slick; basta Murray, Hughes, Sarzo; klavyede Lord ve Airey... Bunları sayınca aklıma Ozzy'nin çaldığı adamlar geldi. O liste de bunun gibi kabarık.
Is This Love, grubu meşhur eden geniş kitlelere sevdiren şarkıdır; iyi de bir aşk şarkısıdır ama. TRT'de pop saatinden yayınlandığı da doğrudur. Hatta o programın jeneriği de yıllar yılı hiç değişmedi. Bankta oturan yaşlı çift ve önlerinden kaykaylarla geçerek havaya yükselen gençler...
Konu biraz dağılacak ama şu Earl Slick denen eleman zamanında John Waite diye bir şarkıcı ile takılıyordu; galiba bir dönemde David Bowie'nin grubunda çalmıştı. Çok karizmatik adamdı, iyi de bir gitarcıydı videosundan izlediğim kadarıyla. Galiba solo albümü de varmış, dinleyen oldu mu? (Bu sorum Mr. Scary'e )
Dostum eminim daha aklımıza gelmeyen ne cevherler var zamanla yazılacak buralara
Yalnız Deep Purple'a can verme hadisesine çok katılmıyorum, onun DP daki varlığını "burn" hariç çok sevmem. Ona gürültülü, sert hard rock'ın hep daha çok yakıştığını düşünürüm. Hoş yavaş şarkıların da üstadıdır, o ayrı tabi...
Bu arada en son tune zamanında WS'i izleyenler öve öve bitiremiyorlar grubu..Hala taş gibilermiş...
David Coverdale'nin Deep Purple'e yeniden hayat verdiğine ben de katılmıyorum. Aksine Coverdale'nin grupta olduğu zaman Deep Purple'nin 70'lerdeki en zayıf dönemi olarak anılır. Elbette onunla beraber yaptıkları çok güzel şarkılar da olmuştur ama bence asıl Coverdale o gruptan ayrılarak kendi kariyerini kurtardı. Deep Purple'da ısrar etmesi yanlış olurdu.
Bir diğer düşüncem ise David Coverdale'nin mükemmel bir vokalist olmasına rağmen, hissiyat ve yorum anlamında beni 80'lerdeki başka vokaller (Mike Tramp, Axl Rose, Sebastian Bach, Gary Cherone, Sammy Hagar, vb.) gibi beni mahveden bir sesi yok. Adam mutlaka birçok ölümsüz şarkıya imza attı ve kendine has özel bir sesi var ama nedense ben Coverdale'ye bir vokalistten ziyade besteci yönüyle daha fazla saygı duyuyorum.
Whitesnake kuşkusuz Coverdale'nin kariyerindeki en büyük işi. Buna bence Deep Purple'da yaptıkları dahil. Whitesnake'in ilginç bir tarihi var. Grup, kurulmasından yıllarca sonra bile Amerika'da beklenen patlamayı çok geç başarmıştır (özellikle Amerika'daki diğer Hard'N'Heavy gruplarına nazaran). Barış'ın da söylediği gibi, grubun yaptığı en önemli ve en güzel albüm 1987'tür. Albüm Amerika'da 8 milyon, dünya çapında da 18 milyondan fazla satmış. Grupta Vai ve Vandenberg mükemmel gitaristler olmasına karşın, bence Whitesnake'e gerçek kişiliğini veren isim John Sykes'tı (solo anlamda da Sykes'i diğerlerine tercih ederim). Zaten ticari açıdan da Slide It In haricinde Sykes'li döneme yaklaşabilen başka Whitesnake albümü olmamıştır. Steve Vai'li Slip of the Tongue Amerika'da sadece 1 milyon satmıştır.
Whitesnake'in Amerika'da ismini 1984'ten önce doğru dürüst duyuramamasının bir nedeni de, grubun uzun yıllar Deep Purple'in açtığı yoldan sapmayan bir müzikal yönde ilerlemiş olmasıdır. Zaten David Coverdale de bu 'sorunu' grubun iki daimi gitaristini (Bernie Marsden ve Mick Moody) gruptan atarak çözme yoluna gitmiştir. Ian Pace de gruptan ayrılıp Deep Purple'e geri dönünce, Coverdale tek başına kalmış ve Whitesnake'i baştan inşa etmiştir. John Sykes'ın yanı sıra Neil Murray, John Lord ve Cozy Powell gibi ustaların katılımıyla yaptıkları Slide It In belki de Whitesnake'in gelmiş geçmiş en 'büyük' albümüdür.
Bu albümlerden sonra Sykes ve Coverdale arasındaki anlaşmazlıklar sonucu Sykes gruptan ayrılmış, yerine de Dio'nun ilk albümlerinden tanıdığımız Vivian Campbell gelmiş, ancak kısa bir turneden sonra Campbell da henüz hala bilinmeyen bir sebeple gruptan çıkmış ya da çıkarılmıştır. Bu dönemde bileğinden sakatlanan Vandenberg'in yerine daha önce yazılmış olan albüm Steve Vai tarafından kaydedilerek Slip of the Tongue ortaya çıkmıştır.
Bu konu yazmakla bitmez. Ama bence Whitesnake denildiğinde, akla ilk gelmesi gereken kişi Coverdale ile birlikte John Sykes'tir.
Kayıt: Aug 14, 2003 Mesajlar: 1373 Nerden: San Jose, CA
Tarih: Pts 13.12.2004 16:52 Mesaj konusu:
Whitesnake'i çok iyi bilmem, şarkı şarkı bilirim ama şu bir gerçek ki 1987 ve Slip of the Tongue albümleri çok güzel albümler. Vai'nin tarzını pek sevmeyen biri olarak şunu söyleyebilirim; Vai'nin en çok bana hitap eden gitarları da Slip of the Tongue'dadır.
Whitesnake'i çok iyi bilmem, şarkı şarkı bilirim ama şu bir gerçek ki 1987 ve Slip of the Tongue albümleri çok güzel albümler. Vai'nin tarzını pek sevmeyen biri olarak şunu söyleyebilirim; Vai'nin en çok bana hitap eden gitarları da Slip of the Tongue'dadır.
Slip of the Tongue'da Vai beste yapmadığı içindir. Adam sadece çalsa, şu garip efektlerinden arınsa süper zaten.
Kayıt: Aug 12, 2003 Mesajlar: 4146 Nerden: http://www.marsyapim.com/ myspace.com/atalayant
Tarih: Pts 13.12.2004 22:01 Mesaj konusu:
Whitesnake efsanedir benim için ve halen o tarz atmosferi olan paröalar içeren albüm yok piyasada. Glam rockun en iyisi bana göre. Süper miks , aranje ve toplam sound tam anlamıyla sürükleyici bir albümdü ilk albüm. _________________ <div><a>http://www.marsyapim.com/ www.myspace.com/atalayant</a></div>
Kayıt: Aug 30, 2003 Mesajlar: 1802 Nerden: İstanbul
Tarih: Sal 14.12.2004 0:26 Mesaj konusu:
İşte Coverdale'in grubu ya, harikadır Whitesnake Bir dönem Deep Purple'da bulunmuş olan bütün vokalistler, gitaristler bence üst düzey kalitede işini icra eden insanlar. Daha da açarsak Rainbow, Deep Purple, Black Sabbath arasında gidip gelen çeşitli insanlar var ki hepsi bence harika müzisyenler.
Coverdale, Dio, Gillan, Joe Lyn Turner, her ne kadar bassçı olarak bilinse de Glenn Hughes da oldukça sağlam bir sese sahiptir. Bu adamlar bu üç gruptan bazılarında mutlaka bulunmuştur ilginç bir şekilde, en azından bir turneye grupla beraber çıkmışlardır.
Bir de Mistreated efsanesi vardır ki bildiğim kadarıyla Coverdale Purple'dayken kaydedilmiş ama üstte saydığım vokallerin neredeyse tamamı hep okur bu şarkıyı konserlerde
Biraz konuyu dağıttım galiba ama herifleri birbirinden ayrı da düşünemiyorum aslında.
Whitesnake'i çok iyi bilmem, şarkı şarkı bilirim ama şu bir gerçek ki 1987 ve Slip of the Tongue albümleri çok güzel albümler. Vai'nin tarzını pek sevmeyen biri olarak şunu söyleyebilirim; Vai'nin en çok bana hitap eden gitarları da Slip of the Tongue'dadır.
Slip of the Tongue'da Vai beste yapmadığı içindir. Adam sadece çalsa, şu garip efektlerinden arınsa süper zaten.
Vai kadar taş düşsün başınıza
songlessbird demiş ki:
Wings Of The Storm
Ne mükemmel bir şarkıdır o... Gitarın tonları, sona doğru giren tapping bölümü...offf...
Atalay demiş ki:
Glam rockun en iyisi bana göre.
Atalaycım, onların glam oldukları fikrine katılmıyorum. Tam dönem klişelerini mutlak olarak ve bolca taşıyorlardı. Katlı kesim saçlar, kadın gömlekleri,vatkalar falan
Kayıt: Feb 09, 2003 Mesajlar: 818 Nerden: Berkeley, California
Tarih: Çrş 15.12.2004 8:14 Mesaj konusu:
batmura demiş ki:
David Coverdale'nin Deep Purple'e yeniden hayat verdiğine ben de katılmıyorum. Aksine Coverdale'nin grupta olduğu zaman Deep Purple'nin 70'lerdeki en zayıf dönemi olarak anılır. Elbette onunla beraber yaptıkları çok güzel şarkılar da olmuştur ama bence asıl Coverdale o gruptan ayrılarak kendi kariyerini kurtardı. Deep Purple'da ısrar etmesi yanlış olurdu.
Bir diğer düşüncem ise David Coverdale'nin mükemmel bir vokalist olmasına rağmen, hissiyat ve yorum anlamında beni 80'lerdeki başka vokaller (Mike Tramp, Axl Rose, Sebastian Bach, Gary Cherone, Sammy Hagar, vb.) gibi beni mahveden bir sesi yok.
NP: Porcupine Tree - Signify
Hocam , 2 dusuncenede katilamiyorum, bizdeki fanatik Smoke on the water endexli DP hastalari su onyargilarindan bir kurtulsalar gorecekler Burn kadrosu bence gelmis gecmis en iyi Purple kadrosu idi. (bencede en iyi albumudur ayrica).
2 nedenden dolayi birbirinden yetenekli besteci ve sesler buradaydii bir kere. Soyleyin allah askina Burn , Mistreated, Solder of fortune hatta Bolin`li You keep on moving gibi kac parcasi vardir Dp`in. Tum parcalarda Hughes/Coverdale imzasi gorursunuz bu 3 albumde. Hughes zaten tek basina bir Purple`dur ister kizin ister kizmayin. adam 72 de Trapeze`i , 78 de Purple`i ogutup bitirdi ne yaptiysa yerine oturdu. DP 20 senedir nostaljii grubudur yeni orjina hicbir sey yapamadilar Perfect Strangers`da guzel bir album degil. Ama Coverdale ve Hughes hic durmadi yerinde. Bunun en iyi ornegi Coverdale/Page allbumudur.
2. neden ise kaprisli Gillan`dan kurtulup grup kendine geldi Purple senfonik yapilarindan siyrilip icindeki enerji cikti grubun 100 de 100 hardrock grubu oldular.
Gary Cherone ile etkileniyorsan, Soldier of fortune`u, Crying in the rain`i, Guilty of love`i soyleyen coverdale`dende etklienmen gerekirdi bence..
Whitesnake `i cok severim 2002 de izlemistim Aldridge 17 lik delikanli gibi caliyordu, Coverdale ise abartmasiz superdi.,Ah bir de burada Hughes olacakti diyordumki onuda Istanbulda gorduk.
En son freebird tarafından Cmt 18.12.2004 5:50 tarihinde değiştirildi, toplamda 1 kere değiştirildi
Coverdale'nin sesi kötü demedim ben. Sadece saydığım diğer vokaller kadar çok hoşuma gitmiyor, Whitesnake'nin de Coverdale için kariyerinin en iyi dönemi olduğunu düşünüyorum. Birbirimize katılmak zorunda değiliz zaten. Birçok insana göre Steve Vai da Whitesnake'te iyidir, bana göre de Sykes iyidir.
Ian Gillan'a gelince, onsuz bir Deep Purple olmaz. Kaprisi beni ilgilendirmiyor; kapris yapan tek rock star Gillan değil. Blackmore'nin zamaninda Purple'da daha fazla kaprisi olmuştur ama bu onun gelmiş geçmiş en büyük gitaristlerden bir olduğu gerçeğini değiştirmiyor.
Kayıt: Feb 09, 2003 Mesajlar: 818 Nerden: Berkeley, California
Tarih: Prş 16.12.2004 7:46 Mesaj konusu:
Katilmak zorunda degiliz ama ben sana katiliyorum Sykes mevzunda, Blackmore konusunda. Ayrica Gary Cherone da super bir vokaldir, hatta VH de bile en iyisini yapti bence. _________________ <div><a href="http://www.therandirhodesshow.com/live/" target="_self">Randirhodes</a><br /></div>
Ben Gary Cherone'nin VH-III albümünde yaptıklarını birçok kez fanatik VH dinleyicilerine karşı savundum. III, prodüksiyon bakımından biraz zayıf olsa da, ben o albümdeki müthiş potansiyelin ıskalanmasına üzülüyorum. Eddie Van Halen'in en muhteşem bestelerinden bazıları o albümedir, Cherone da muhteşem bir performans sergiliyordur ama sound olarak diğer VH albümlerinden daha karanlık bir yapıda olduğundan ve içinde Rock'N'Roll müziğin muhteşemliğinden bahseden sözler olmadığından pek tutulmadı. III, bence VH'nin en değerli albümlerinden biri. Çok severek dinliyorum ben onu.
Kayıt: Nov 13, 2004 Mesajlar: 1109 Nerden: Sonsuzluğun ötesinden
Tarih: Prş 16.12.2004 12:25 Mesaj konusu:
Whitesnake'in 87 albumu bencede harika bir album Slip of the tongue'da iyi bir album
87 Albumunu ilk kaset olarak almıştım ancak Turkiye'de yayınlanan kasetinde nedense albumdeki son 2 mukemmel parça yoktu (Here I Go Again ve You're gonna break my heart again) neyseki daha sonra CD'sini aldım
87 albumu herşeyi ile çok ozenilerek yapılmış bir album Is This Love'da guzel ve duygusal bir parçadır aslında ama Looking for Love beni daha çok duygulandırır bunun dışında ozellikle çok sevdigim parçalar Give me all your love, Straight from the Heart, Here I go again ve Break my heart again'dir
Sleep of The tongue'da Now your gone, Wings of The storm ve Deeper the Love çok sevdigim parçalar
Whitesnake'in Still of the night parçasında bir konuyu merak etmişimdir hep. Once sakin başlar sonra cok etkileyici bir hal alır Bu parçada gitar solo oncesi bir harp solo var Bu elektro harpmıdır yoksa burda harp yokda synth'lemi elde edilmiş bu sound. Ancak video klibinde harp gorunuyor belkide gorsel açıdan harp etkisi yaratmak icin konuldu klibe Ancak sonuçta cok etkileyici bir sound senfonik metal gruplarının bunu kullanması iyi olurdu aslında _________________ Always On Rock!
Ben Gary Cherone'nin VH-III albümünde yaptıklarını birçok kez fanatik VH dinleyicilerine karşı savundum. III, prodüksiyon bakımından biraz zayıf olsa da, ben o albümdeki müthiş potansiyelin ıskalanmasına üzülüyorum. Eddie Van Halen'in en muhteşem bestelerinden bazıları o albümedir, Cherone da muhteşem bir performans sergiliyordur ama sound olarak diğer VH albümlerinden daha karanlık bir yapıda olduğundan ve içinde Rock'N'Roll müziğin muhteşemliğinden bahseden sözler olmadığından pek tutulmadı. III, bence VH'nin en değerli albümlerinden biri. Çok severek dinliyorum ben onu.
Murat ben gary'nin sesini Extreme de sevebilsemde VH da sevmemiştim. Ancak yorumum VH3 için değil,onu dinlemedim ama Garyli VH'ını izedim ve ben Gary'i,nasıl desem,çok itici buldum. Sammy'i bile sevmeyen bolca adam vardır, bence 15 tane Gary 1 tane Sammy etmez
Gary Cherone, bir kere insanlar katılsınlar veya katılmasınlar, teknik anlamda hem (rock müzik tarihinin en abartılmış vokali) David Lee Roth'tan, hem de Sammy Hagar'dan daha iyi bir vokalist. Bunu Van Halen'deyken sergilediği performansla herkese gösterdi. Teknik olarak daha iyi olması elbette çok önemli değil, zira Zak Stevens de Jon Oliva'dan iyi bir vokalist ama Jon yine Jon. O yüzden VH'da DLR ve Hagar'ın yerleri dolmaz. Dünyada hiçbir grubun VH kadar 'fanatik' dinleyicisi yok; varsa da ben raslamadım. Sammy Hagar, Van Halen'e geldiğinde, insanlar DLR takıntıları yüzünden ona yıllarca küfür ettiler. Sonra Hagar gitti, yerine Cherone geldi ve aynı muameleyi gördü. Anlamadıkları, daha doğrusu anlayamadıkları şey, DLR denen o şişme balon VH'ye asla geri gelmeyecek. Gruptan ayrılırken de ayrıldıktan sonra da VH'ye verdiği zarar en çok Eddie'yi rahatsız etti.
Neyse Cherone konusuna dönersek, Gary Cherone gruba geldiğinde hiç kapris yapmadı. Sammy Hagar, DLR dönemi şarkıları söylemeyi reddediyordu. DLR da Best of Vol.1 çıkmadan önce gruba geri dönmesi durumunda asla Hagar dönemi şarkılarını söylemeyeceğini açıkladığı için VH'nin kapısından döndü. Cherone ise iki vokalistin de şarkılarını kaprissiz söylüyordu. VH-III turnesinde, insanlar 1984'ten beri hiç duymadıkları DLR dönemi şarkılarının yanı sıra Balance'den de şarkı dinlediler, OU812'den de III'ten de. Niye? Çünkü Cherone o gruba geldiğinde elinden gelen herşeyi yapacağını Eddie'ye garanti etmişti. Eddie dışında da Cherone'ye destek veren kimse olmadı zaten.
III albümü, VH katoloğunun yapı ve sound olarak en karanlık albümü. Albümde 7 dakikayı aşan epik şarkılarla beraber, grubun 80'lerin başında DLR'in "Jump" tarzı şarlatanlık gerektiren şarkılar yazmaktan kaçınması başta DLR kitlesi olmak üzere herkesi şaşırttı. Suçu Eddie'ye yıkamayacakları için, herkesin hedefi Gary Cherone oldu. Ne de olsa gruba yeni gelen adam oydu, hem Hagar hem de DLR'dan en az 10 yaş gençti. Yalnız bu insanlar çok önemli bir şeyi unuttular. III albümünün öyle karanlık olmasının nedeni Gary Cherone değildi. Gary, zaten gruba yeni gelen bir adam olarak sadece kendisine objektif yaklaşılmasını istiyordu. Bunun için de herşeyi yapmaya hazırdı. Eddie, kendisinden karanlık bir albüm yaptıkları için karanlık sözler yazmasını istedi; Cherone da bunu yaptı. Ortaya çıkan sonuç, ne eski VH'ye ne de Extreme'yi benzemedi. Bu da nedense 'farklılık' ve 'değişim' kavramlarına uzak olan o zavallı VH kitlesini pek mutsuz etti. VH-III mükemmele yakın bir albüm; maalesef prodüksiyondan ciddi kaybı var. Ama bu albümden nefret etmek için yeterli bir neden olamaz: VH daha önce de kötü prodüksiyonları iyi albümlerle aşmayı bilmiş bir grup. Kaldı ki Eddie'nin hayatındaki en keskin ve öldürücü gitar sololarından bazıları III albümünde. İnsanlar bunu sırf vokalleri en favori elemanları yapmadı diye nasıl görmezden geliyorlar anlamıyorum.
15 tane Gary bir Hagar eder mi bilmem. Bildiğim tek şey, III albümünü bu kadar sevmemin önemli nedenlerinden birinin Cherone olması. İkincisi ise Hagar'ın her zaman her yerde, havada-karada-suda, DLR'yi gömebileceği. Hem de yerin ta dibine.
Kayıt: Sep 25, 2004 Mesajlar: 90 Nerden: In the MiDDle oF NoWhere
Tarih: Prş 16.12.2004 20:28 Mesaj konusu:
David Coverdale en sevdiğim solistlerdendir hatta en sevdiğimdir
Tom Cruise'in rol aldığı nascar'la ilğili bir filmde ana şarkıyı bu zaatı muhterem söylemekte ve bu şarkı beni tamamen bitirmektedir.Ne yazık ki adını unuttum parçanın ama en kısa zamanda bulup yazacağım buraya,bence bu manyak parçayı da dinleyin,ayrıca WS forumunu açtığınız için de teşekkürler...
Tokyo konserini izledim.Adam inanılmaz sakin söylüyor ama duygularını çok net dışarı vuruyor sesiyle,enteresandır videonun sonunda detone olduğu yerlere kendi de gülüyor ve izleyicilerle geyik yapıyor.Büyüklük de bu olsa gerek ... _________________ Yaşayamadığım şeyler için tekrar yaşamaya karar verdim.
Tüm saatler GMT + 3 Saat Sayfa 1, 2, 3 ... 10, 11, 12Sonraki
1. sayfa (Toplam 12 sayfa)
Bu forumda yeni konular açamazsınız Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı değiştiremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı silemezsiniz Bu forumdaki anketlerde oy kullanamazsınız
Resim albümü
SSS
Arama
Gruplar
Profil
Giriş yapın
Login
. İlginçtir kitleleri grupla buluşturan şarkı "is this love" ( ki bu albümdedir) beni yıllarca bu gruptan uzak tutmuştur, hala da sevmem bu şarkıyı...O yıllarda TRT de "pop saati" programında falan çıkardı klibi 
Beni ise yıllarca WS ten uzak tutan bir perde görevi görmüştür. Her neyse yıl 89 olduğunda ise Muazzam gitarist Steve Vai'i kadrosuna katan (ki David'in kadim grup elemanı Adrian Vandenberg'in bir sakatlığı sonucu girmiştir gruba ve iyi de olmuştur 
) Ancak bu albümden sonra ta 97'e kadar bir WS stüdyo albümü çıkarmamıştır Coverdale, 97 de ise "restless heart" (ki nedense pek ısınamadığım bir albümdür bu) ve "strangers in tokyo" albümlerini çıkarır. Tokyo kaydı son derece mütevazi bir eserdir. Kankisi Vandenberg ile tokyo da ufacık bir yerde (sanıyorum,hatta bir otel lobisi bile olabilir) tek gitar tek vokal verdikleri bir "dinletinin" kayıtlarıdır ve sound gerçekten çok sempatik gelir bana...
TRT'de pop saatinden yayınlandığı da doğrudur. Hatta o programın jeneriği de yıllar yılı hiç değişmedi. Bankta oturan yaşlı çift ve önlerinden kaykaylarla geçerek havaya yükselen gençler... 
