Hemen uyarı notuyla başlayayım (bayadır eklemiyordum bunu). Yazacaklarımla müzikal hayatınıza verebileceğim olası zararlardan mesuliyet kabul etmiyorum 🙂 Hani böyle bir yol da olabilir diyerek yazdıklarıma yaklaşınız.
Doğaçlama sorulduğu için kendimi tutamadım. Gitarı elime aldığım (20 seneyi geçmiş), hiçbir şey bilmediğim zamandan beri üzerine düştüğüm bir konu. Son iki senedir düzenli doğaçlama çalışmaları yapıyorum.
Olayın mekanizması bence şöyle. Eğer bir müzik üzerine çalıyorsanız, dinledikten sonra kafanızda sesler beliriyor ya da belirmeli, bu sesleri gitarla çalmaya çalışıyorsunuz ve yavaş yavaş gelişiyor. Eğer sıfırdan kendi kendinize çalıyorsanız da bu durumda tek tek seslerin kendisini dinlemeniz gerekiyor, zaten bu benim anladığım kadarıyla müzik teorilerinin özünü oluşturuyor. Ses titreşimleri, uygun sesler, frekanslar derken siz çalarken bu şekilde ilerliyorsunuz.
Yani dinlemek ve üzerine müzikle konuşmaya çalışmak şeklinde özetleyebilirim bu kısmı.
Teoriler ve kalıplar tabii ki önemli ama nereye kadar? Son dönem düzenli çalışmalarda yüzlerce kişiyle doğaçlama çalışması yaptım. Çok yetenekli, çok bilgili insanlar da vardı içlerinde ama eğer dinleyip müzikle konuşamıyorlarsa işlerin istenildiği gibi gelişmediğini gözlemliyorum. Tabii ki burada amaç da önemli, doğaçlama sadece yetenekleri göstermek için yapılıyorsa bu dediklerim o kadar da işe yaramayabilir.
Teorileri ve kullanacağınız kalıpları bu bağlamda öğrenmeniz gerektiğini düşünüyorum. Hepsini daha güzel konuşmak ya da yazmak için dilbilgisini öğrenmeye benzetebiliriz. Hiç bilmeyen de konuşabilir elbette ama o kadar iyi olmaz. Her şey bu kalıplara bağlıdır demek de o kadar doğru olmaz. Ayrıca öğrendiğiniz kalıpları da değiştirmeye çalışın çünkü bir yerden sonra kas hafızası şeklinde parmaklar aynı yerlere gitmeye başlıyor. Tabii önce yukarda bahsedilen temelleri öğrenmeniz gerekiyor ki üzerine bahsettiğim çerçevede geliştirmeler yapabilesiniz.
Yine uzattım, umarım kafa karıştırmamışımdır.